17 Ekim akşamı Ankara Radyosu büyük stüdyo çok büyük müzisyenleri ağırladı. Fahir Atakoğlu (Piyano), Antony Jackson (Bass) ve Horacio "El Negro Hernandez" (Davul) bize muhteşem bir 90 dakika yaşattılar. Fahir Atakoğlu ve grubunun enerjisi had safhadaydı. Hepsinin performansı bence mükemmel olmasına rağmen en inanılmazı ve doyurucu olanı Antony Jackson'dı. Onun bir gitara vuruşu sanki bir futbolcunun tüm gücü ile kaleye giden bir topa vuruşu gibi... Ancak Jackson'ın farkı her vuruşun bir gol olması. O kadar ağır kanlı ve istif bozmayan bir yapısı var ki, parça aralarındaki alkışlara da yalnızca 1 kez itibar ettiğini gördüm. O da bas solosundan sonraki kararsız alkış başlangıcını bize bir kez bakıp gülümsemesi ile coşturmasıyla oldu... Konserden sonra Fahir Atakoğlu'nun Grammy'e aday gösterilen Faces and Places albümünü satın aldım. Bu albüm 52. Grammy Ödülleri’nin giriş listesinde “Record of the Year”, “Album of the Year”, Best Contemporary Jazz Album, Best Improvised Jazz Solo, “Best Instrumental Composition”, “Best Instrumental Arrangement”, “Best Engineered Album” olmak üzere tam 7 dalda aday olmaya layık görüldü. Bir sonraki yazıda dünyaca ünlü müzisyenimizin Grammy ödüllerini aldığını duyurmayı da isterim.

Sanatçının sayfasına buradan ulaşabilirsiniz.

Bu aşk:

http://www.facebook.com/video/video.php?v=250960140561&ref=nf

Bu da aşkla işini yapmak:

http://www.funnyplace.org/stream.php?id=6375


Her iş yerinde olması gereken birbirini dinleme anlama, sinerji, enerji, motivasyon, vs. Ne yazık ki çoğu işte işi verip arkasını dönme davranışı ile sık sık karşılaşıyoruz. Ne mentoring, ne eğitim ne öğretim. Sorumluluk verip yetki vermemek. Hani biraz yetki verirsem benim de paçama yapışır de ayağımı kaydırır hesapları. Ne zavallıdır o insanlar. Dünyada yatacak yerleri yoktur. Kendi yanlızlıkları içerisinde boğulup gitmeye mahkumdurlar. Bununla birlikte onlarla birlikte çalışanların ışığı, birlikte çalıştıkları süre içinde biraz söner gibi olur. Gölge bir süre sonra önünden çekilir. Güneş doğar.